Төп нигез
Рәзинә исерек улын өйгә кертмәде. Башка вакыттагы кебек гаражда яки сарай тирәсендә ятып йоклар диеп уйлаган иде. Алай булмады. Өйгә керә алмаган исерек әзмәвер ишекне какты-какты да өйнең барлык тәрәзәләрен коеп чыкты. Рәзинә иелеп өстәл астына чүмәште дә такмаклап-такмаклап еларга кереште. Елавы да елау төсле түгел, ә күкрәгеннән саркып чыккан үкенү катыш иңрәү иде. Шушы бәхетне көткән идеме соң ул картлыгы килгәндә? Төп нигез байлыгы, туганнар рәнҗеше тоттымы аны? Өй тәрәзәләре, чыңгылт-чыңгылт итеп чылтырап, бүлмә идәннәренә, урам як стеналарга бәрелеп коела торды. Пыяла чыңына ияреп, еллар өермәсе ун-унбиш ел элек булганнарга алып кайтты.
