Песи һәм чәйнәлгән кесә
Прес! Прес, дим! Кит әле моннан! Көне буе артымнан ияреп йөрисең! Әни, ал әле шул песине, – дидем дә, түземлегем калмыйча идәнгә чүгәләп, битләремне кул белән каплап, акырып елап җибәрдем. Ә карт ата песи шуны гына көткән диярсең! Мыраулый-мыраулый минем өскә ташланып, күлмәгемнең кесәсен чәйни башлады. Аны тиз генә куып та, алып ыргытырлык та түгел иде, мыраулау өстенә, әллә нинди чинаган тавышлар чыгарып, кесәмне чәйнәвен дәвам итте.
